Οικο-Ημερολόγιο 2015

Το ημερολόγιο αυτό είναι ένα ακόμη, το δεύτερο, οίκο ημερολόγιο και περιλαμβάνει, αυτήν τη φορά, φωτογραφίες με πουλιά, λουλούδια, μέλισσες και

πεταλούδες από την ελληνική φύση. Το ημερολόγιο αυτό είναι ένα ακόμη, το δεύτερο, οικο-ημερολόγιο που παρουσιάζει εικόνες από τη σπάνια ομορφιά της ελληνικής φύσης, αλλά –και συγχρόνως– από την ανεκλάλητη ομορφιά της περιπλάνησης του φωτογράφου μέσα στη φύση αυτή.

 

Εκτός εμπορίου, Αθήνα 2015

Οικο-Ημερολόγιο 2013

Το ημερολόγιο αυτό είναι ένα ημερολόγιο με φωτογραφίες από την Κερκίνη.

Οι φωτογραφίες του αφορούν όχι μόνον πουλιά, αλλά και ένα νέο θέμα για τον φωτογράφο – δημιουργό του: τις πεταλούδες.

Κάθε φωτογραφία αντιστοιχεί σε ένα μήνα του χρόνου

Και συγχρόνως

Κάθε φωτογραφία του είναι μια στιγμή από τη ζωή της φύσης.

Δηλαδή

Κάθε φωτογραφία του είναι μια ελκυστική πρόσκληση διαφυγής από την καθημερινή ζωή της πόλης.

Ώστε λοιπόν

Κάθε φωτογραφία του είναι μία υπ-εν-θύμιση του κάλλους που σίγουρα υπάρχει ακόμα εκεί, μακριά, για να το δούμε, αλλά που από εδώ, από το θέαμα που βλέπουν κάθε στιγμή τα μάτια μας, εξαφανίσθηκε – χάθηκε πια παντελώς.

Το ημερολόγιο αυτό είναι ένα ημερολόγιο με φωτογραφίες από την Κερκίνη.

Δεν ονομάζεται όμως οικο-ημερολόγιο, γιατί –όπως κάποιοι παραπειστικά θα μας διαβεβαίωναν– έχει ως θέμα των φωτογραφιών του στιγμιότυπα ‘οικολογικού’ ενδιαφέροντος (: τα πουλιά και τις πεταλούδες, τη λίμνη και τη βλάστησή της). Ονομάζεται οικο-ημερολόγιο γιατί με το όνομα αυτό θέλουμε να δηλώσουμε – ισχυριστούμε πως στην πραγματικότητα είναι ένα φωτο-ημερολόγιο του ίδιου μας του οίκου και μόνον αυτού, δηλαδή της ίδιας της αυτονομίας της ζωής μας, απ’όπου ωστόσο τόσο βίαια μας ξερίζωσαν, τόσο αριστοτεχνικά μας αποξένωσαν, με τόσες ειδικές τεχνικές μας κατασκεύασαν, έτσι ώστε σήμερα πια να θεωρούμε τον οίκο αυτόν, κάτι το ξένο, το παράξενο, κάτι το σχεδόν εξωτικό, κάτι το επιστημονικά ενδιαφέρον και τουριστικά όμορφο, κάτι το οικονομικά/εμπορικά εκμεταλλεύσιμο, ενώ αυτό πάντοτε είναι το θεμέλιο για ό,τι πιο σημαντικό και πολύτιμο υπάρχει για εμάς: είναι το θεμέλιο για τη δική μας τη ζωή, για την ίδια τη ζωή μας.

Ελλάδα. Γράφοντας τα πουλιά στο φως

Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο λεύκωμα αυτό είναι αποτέλεσμα της μακρόχρονης περιπλάνησης του φωτογράφου σε όλους τους ελληνικούς υγροβιότοπους και σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας, όπως στην Κερκίνη και στο Νέστο, στο Πόρτο Λάγος και στον Έβρο, στις Πρέσπες και στον Αξιό, στον Αμβρακικό και στο Μεσολόγγι, στη Γιάλοβα και στη Στροφυλιά, στον Καλαμά και στην Καλλονή της Λέσβου.

Κυρίαρχο θέμα του λευκώματος αυτού είναι τα πουλιά τη στιγμή που πετούν ή ερωτοτροπούν, τη στιγμή που κινούνται πάνω στα νερά μιας λίμνης ή που ετοιμάζονται να πετάξουν, συμβολίζοντας έτσι, με την κίνησή τους αυτή, την ελευθερία.

Όλες οι φωτογραφίες παρουσιάζουν μία σπάνια και σχεδόν άγνωστη πλευρά της ομορφιάς της ελληνικής φύσης, γεγονός που κινητοποιεί την ευαισθησία των αισθήσεων και των συναισθημάτων και αφυπνίζει τη συνείδηση όσον αφορά την προστασία της ελληνικής φύσης και του περιβάλλοντος από τους πολλούς και σοβαρούς κινδύνους που σήμερα το απειλούν.

Πέρα από τις 268 φωτογραφίες, το λεύκωμα περιλαμβάνει ένα δοκίμιο του φωτογράφου σχετικό με τα ηθικά και αισθητικά προβλήματα τα οποία αφορούν τη σχέση του ανθρώπου με τα πουλιά. Επίσης, στο τέλος του λευκώματος υπάρχουν δύο πίνακες: ο πρώτος περιλαμβάνει, στην ελληνική, αγγλική και λατινική γλώσσα, τα ονόματα των πουλιών τα οποία απεικονίζονται στις φωτογραφίες, και ο άλλος τα ονόματα των τοποθεσιών και των υγροβιοτόπων από όπου έχουν ληφθεί οι φωτογραφίες αυτές.

Εκδόσεις Νόηση, Ζ. Πηγής 91, 114 73 Αθήνα, τηλ. 2106429961

Οικο-φωτογραφία

Ο όρος «οικο-φωτογραφία» χρησιμοποιείται ως τίτλος του λευκώματος αυτού για να ονομάσει το είδος της φωτογραφίας στο οποίο ανήκουν οι φωτογραφίες του. Πρόκειται για φωτογραφίες πουλιών από πολλούς ελληνικούς υγροβιότοπους. Οι φωτογραφίες αυτές απευθύνονται στις αισθήσεις, πρωταρχικά στο βλέμμα, φέρνοντας μαζί τους για αυτό το τελευταίο δύο προσκλήσεις. Με την πρώτη, το προσκαλούν να εγκαταλείψει για λίγο την καθημερινή εμπειρία της πόλης που όταν δεν το κάνει να αδιαφορεί, το κουράζει ή ακόμη συχνά το γεμίζει οργή ή αηδία από τις εικόνες της. Με τη δεύτερη, το προσκαλούν να ανακαλύψει, ή να θυμηθεί, ότι υπάρχει ακόμη, προς το παρόν τουλάχιστον, εκείνη η πλευρά της φύσης και του περιβάλλοντος που δεν την μόλυνε ή δεν την εξαφάνισε η καταστροφή· και αυτή την άλλη πλευρά της ελληνικής φύσης και του περιβάλλοντος, οι φωτογραφίες του λευκώματος αυτού προσκαλούν το βλέμμα του θεατή τους να την αγαπήσει