Οικο-Ημερολόγιο 2015

Το ημερολόγιο αυτό είναι ένα ακόμη, το δεύτερο, οίκο ημερολόγιο και περιλαμβάνει, αυτήν τη φορά, φωτογραφίες με πουλιά, λουλούδια, μέλισσες και

πεταλούδες από την ελληνική φύση. Το ημερολόγιο αυτό είναι ένα ακόμη, το δεύτερο, οικο-ημερολόγιο που παρουσιάζει εικόνες από τη σπάνια ομορφιά της ελληνικής φύσης, αλλά –και συγχρόνως– από την ανεκλάλητη ομορφιά της περιπλάνησης του φωτογράφου μέσα στη φύση αυτή.

 

Εκτός εμπορίου, Αθήνα 2015

Οικο-Ημερολόγιο 2013

Το ημερολόγιο αυτό είναι ένα ημερολόγιο με φωτογραφίες από την Κερκίνη.

Οι φωτογραφίες του αφορούν όχι μόνον πουλιά, αλλά και ένα νέο θέμα για τον φωτογράφο – δημιουργό του: τις πεταλούδες.

Κάθε φωτογραφία αντιστοιχεί σε ένα μήνα του χρόνου

Και συγχρόνως

Κάθε φωτογραφία του είναι μια στιγμή από τη ζωή της φύσης.

Δηλαδή

Κάθε φωτογραφία του είναι μια ελκυστική πρόσκληση διαφυγής από την καθημερινή ζωή της πόλης.

Ώστε λοιπόν

Κάθε φωτογραφία του είναι μία υπ-εν-θύμιση του κάλλους που σίγουρα υπάρχει ακόμα εκεί, μακριά, για να το δούμε, αλλά που από εδώ, από το θέαμα που βλέπουν κάθε στιγμή τα μάτια μας, εξαφανίσθηκε – χάθηκε πια παντελώς.

Το ημερολόγιο αυτό είναι ένα ημερολόγιο με φωτογραφίες από την Κερκίνη.

Δεν ονομάζεται όμως οικο-ημερολόγιο, γιατί –όπως κάποιοι παραπειστικά θα μας διαβεβαίωναν– έχει ως θέμα των φωτογραφιών του στιγμιότυπα ‘οικολογικού’ ενδιαφέροντος (: τα πουλιά και τις πεταλούδες, τη λίμνη και τη βλάστησή της). Ονομάζεται οικο-ημερολόγιο γιατί με το όνομα αυτό θέλουμε να δηλώσουμε – ισχυριστούμε πως στην πραγματικότητα είναι ένα φωτο-ημερολόγιο του ίδιου μας του οίκου και μόνον αυτού, δηλαδή της ίδιας της αυτονομίας της ζωής μας, απ’όπου ωστόσο τόσο βίαια μας ξερίζωσαν, τόσο αριστοτεχνικά μας αποξένωσαν, με τόσες ειδικές τεχνικές μας κατασκεύασαν, έτσι ώστε σήμερα πια να θεωρούμε τον οίκο αυτόν, κάτι το ξένο, το παράξενο, κάτι το σχεδόν εξωτικό, κάτι το επιστημονικά ενδιαφέρον και τουριστικά όμορφο, κάτι το οικονομικά/εμπορικά εκμεταλλεύσιμο, ενώ αυτό πάντοτε είναι το θεμέλιο για ό,τι πιο σημαντικό και πολύτιμο υπάρχει για εμάς: είναι το θεμέλιο για τη δική μας τη ζωή, για την ίδια τη ζωή μας.

Ελλάδα. Γράφοντας τα πουλιά στο φως

Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο λεύκωμα αυτό είναι αποτέλεσμα της μακρόχρονης περιπλάνησης του φωτογράφου σε όλους τους ελληνικούς υγροβιότοπους και σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας, όπως στην Κερκίνη και στο Νέστο, στο Πόρτο Λάγος και στον Έβρο, στις Πρέσπες και στον Αξιό, στον Αμβρακικό και στο Μεσολόγγι, στη Γιάλοβα και στη Στροφυλιά, στον Καλαμά και στην Καλλονή της Λέσβου.

Κυρίαρχο θέμα του λευκώματος αυτού είναι τα πουλιά τη στιγμή που πετούν ή ερωτοτροπούν, τη στιγμή που κινούνται πάνω στα νερά μιας λίμνης ή που ετοιμάζονται να πετάξουν, συμβολίζοντας έτσι, με την κίνησή τους αυτή, την ελευθερία.

Όλες οι φωτογραφίες παρουσιάζουν μία σπάνια και σχεδόν άγνωστη πλευρά της ομορφιάς της ελληνικής φύσης, γεγονός που κινητοποιεί την ευαισθησία των αισθήσεων και των συναισθημάτων και αφυπνίζει τη συνείδηση όσον αφορά την προστασία της ελληνικής φύσης και του περιβάλλοντος από τους πολλούς και σοβαρούς κινδύνους που σήμερα το απειλούν.

Πέρα από τις 268 φωτογραφίες, το λεύκωμα περιλαμβάνει ένα δοκίμιο του φωτογράφου σχετικό με τα ηθικά και αισθητικά προβλήματα τα οποία αφορούν τη σχέση του ανθρώπου με τα πουλιά. Επίσης, στο τέλος του λευκώματος υπάρχουν δύο πίνακες: ο πρώτος περιλαμβάνει, στην ελληνική, αγγλική και λατινική γλώσσα, τα ονόματα των πουλιών τα οποία απεικονίζονται στις φωτογραφίες, και ο άλλος τα ονόματα των τοποθεσιών και των υγροβιοτόπων από όπου έχουν ληφθεί οι φωτογραφίες αυτές.

Εκδόσεις Νόηση, Ζ. Πηγής 91, 114 73 Αθήνα, τηλ. 2106429961

Οικο-φωτογραφία

Ο όρος «οικο-φωτογραφία» χρησιμοποιείται ως τίτλος του λευκώματος αυτού για να ονομάσει το είδος της φωτογραφίας στο οποίο ανήκουν οι φωτογραφίες του. Πρόκειται για φωτογραφίες πουλιών από πολλούς ελληνικούς υγροβιότοπους. Οι φωτογραφίες αυτές απευθύνονται στις αισθήσεις, πρωταρχικά στο βλέμμα, φέρνοντας μαζί τους για αυτό το τελευταίο δύο προσκλήσεις. Με την πρώτη, το προσκαλούν να εγκαταλείψει για λίγο την καθημερινή εμπειρία της πόλης που όταν δεν το κάνει να αδιαφορεί, το κουράζει ή ακόμη συχνά το γεμίζει οργή ή αηδία από τις εικόνες της. Με τη δεύτερη, το προσκαλούν να ανακαλύψει, ή να θυμηθεί, ότι υπάρχει ακόμη, προς το παρόν τουλάχιστον, εκείνη η πλευρά της φύσης και του περιβάλλοντος που δεν την μόλυνε ή δεν την εξαφάνισε η καταστροφή· και αυτή την άλλη πλευρά της ελληνικής φύσης και του περιβάλλοντος, οι φωτογραφίες του λευκώματος αυτού προσκαλούν το βλέμμα του θεατή τους να την αγαπήσει

Χριστούγεννα στην ποίηση του Μίλτου Σαχτούρη. Η ανακλαστική διαλεκτική και τα ματωμένα της θραύσματα

πρόλογος: Γιάννης Δάλλας

Στη μελέτη του αυτή την οποία προλογίζει ο Γιάννης Δάλλας, ο συγγραφέας ασχολείται με τη θεματική των Χριστουγέννων στην ποίηση του Μίλτου Σαχτούρη. Η μελέτη διαπιστώνει κατ’ αρχήν ότι τα Χριστούγεννα, και όλα όσα συνδέονται με την εορτή αυτή, στην ποίηση του Σαχτούρη δεν εμφανίζονται ως η γνωστή θρησκευτική, κοινωνική και προσωπική γιορτή χαράς, αλλά μεταμορφώνονται σε γιορτή θανάτου, όταν η ιστορική συγκυρία είναι μία συγκυρία φρίκης και θανάτου για τον άνθρωπο και την κοινωνία στην οποία αυτός ζει. Με βάση τη διαπίστωση αυτή, ο συγγραφέας παρακολουθεί στη συνέχεια τις συγκεκριμένες αιτίες αυτής της μεταμόρφωσης των Χριστουγέννων στην ποίηση του Σαχτούρη, την έκτασή της καθώς επίσης την ένταση και το βάθος της. Εξετάζει, τέλος, ο ίδιος την πρόταση του Σαχτούρη για την υπέρβαση αυτής της κυριαρχίας του τρόμου, της απελπισίας και του θανάτου σε ιστορικό, κοινωνικό και θρησκευτικό επίπεδο: η υπέρβαση αυτή του τρόμου και του θανάτου έγκειται, σύμφωνα με την άποψη της ποίησης του Σαχτούρη, στη λυτρωτική διαμεσολάβηση της τέχνης, της ποίησης, και του ίδιου του δημιουργού-ποιητή.

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

Εκδόσεις Ίκαρος, Βουλής 4, 105 62 Αθήνα, τηλ. 2103225152

Ο τυφλός κορυδαλλός

Ποιήματα της Συλλογής 

Ο Ιούλιος του Τελαμώνος

Το εργαστήριο

Τα παράξενα πουλιά

 

Εκδόσεις Κουκούτσι, Διδότου 18, 10680, Αθήνα, τηλ. 2130350737

Η μυστική αποβάθρα

Ποιήματα της Συλλογής

Ο αγώνας

Στο δρόμο της παλιάς της γειτονιάς

Εκεί όπου

σ’ εξέδρα πρόχειρη έχουν παιχτεί

Χριστούγεννα Ανάσταση και ένας γάμος

Εκεί

το αίμα των παιδιών κυλά απ’ το πρωί

δίχως καλά καλά να έχει πήξει

Εκεί

βγήκε

μέταλλο ανέπαφο

η σιωπή

το τέλος της γιορτής

για να σφυρίξει.

Στο δρόμο της παλιάς της γειτονιάς

εκεί όπου

η σκόνη

– φωνή κι αυτή της σιωπής –

ξέρει καλά το πώς να απλωθεί

      μόνο

του λουλουδιού το αποτύπωμα

έχει αντισταθεί

και το μισό του φεγγαριού που το φωτίζει.

Στο δρόμο της παλιάς της γειτονιάς

σ’ εξέδρα πρόχειρη

μέσα στο αίμα τη σκόνη και τη σιωπή

η άθλια και πάλι η ζαριά όπου να’ ναι θα ριχτεί

Μα το δικό σου το αποτύπωμα κανείς δεν θα τ’ αγγίξει.

Η δέηση

Αύριο πρέπει οπωσδήποτε να δεηθούμε

Να μην πνίξει η λάσπη τα λουλούδια

Και στην πλάτη που χαμογελάει

να μη χωθεί εκείνο το παλιό καρφί.

 

Αύριο πρέπει οπωσδήποτε να δεηθούμε

πριν το σπίτι μας ολότελα αδειάσει

κι η Καληνύχτα μας

(τρόπος του λέγειν καληνύχτα)

σαν ουρλιαχτό

αφήσουμε να ακουστεί.

Αύριο πρέπει οπωσδήποτε να δεηθούμε.

Για σήμερα Καλή σας Νύχτα, κύριε Ντέξτερ,

θλιβερέ μας θεατή.

 

Το φορτίο

      Κανείς δεν μας κοιτά που ταξιδεύουμε

γιατί στον κάμπο

Άλογα τρελά

Ποδοπατούν τα κρίνα

Κανείς δεν μας κοιτά που ταξιδεύουμε.

Κι όμως

στον ουρανό ψηλά

πολλά πουλιά

πετούν σαν να γελούν

και με τα άλογα

και με τα κρίνα.

   Γιατί

Ναι, ταξιδεύουμε

        Μαζί μ’ εκείνο το κουλούρι που αγόρασε ένα πουλί

και φαρμακώθηκε

Μαζί μ’ εκείνη τη φωτογραφία του παιδιού που ανέβηκε μια

σκάλα

και σκοτώθηκε.

Ναι μ’ αυτά ταξιδεύουμε

Μήπως

αύριο ή το πολύ μεθαύριο

δώσει ο κάμπος

νερό στον ουρανό

κι αναστηθούμε.

 

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

 

Εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα 2005

Η ΑΝΕΜΩΝΗ ΚΑΙ Ο ΙΛΙΓΓΟΣ

Ποιήματα της Συλλογής

Το χιόνι

Ο ένας μίλαγε για σημειώματα

Ο άλλος για ένα κουτί κλειστό

Κι ένας άλλος έλεγε «αβάσταχτο που είναι το σκοτάδι!»

Καθόταν και τον έκλεβαν

Μήπως και βγουν τα ποιήματα

Μήπως και βρει την ανεμώνη.

Από καιρό τα μάτια του ετοίμαζε

για έναν ουρανό γεμάτο χιόνι

Τότε θα άφηνε

τη δουλειά σ’ εκείνον το σταθμό

Τότε θα γέμιζε τις χούφτες του

λευκή ζωή λευκή

λευκό δικό του χιόνι.

Καθόταν και τον έκλεβαν

Το στόμα του το έδενε

η ίδια πάντα ρίμα

Εδώ το κρίμα

κι εκεί το ποίημα.

Η φωτογραφία 

               Πώς χάσκουνε τα μάτια σου

          παλιό ξενοδοχείο

          Ο ήλιος πεταρίζοντας

          Δωμάτιο – δωμάτιο

          κλείνει ανοίγει

          τις πληγές σου

          Και το νερό

          Ασάλευτο

          βαρύ

          σε κάνει να επιπλέεις.

Πνιγμένοι πόθοι ο Τάσος η Ευρυδίκη η Κική

Νεκρά ταξίδια η Ανθή ο Γιάννης ο Διομήδης

Στη λάσπη είναι το κλειδί

Σαπίζει η σχισμή

Δίχως αίμα είναι το κρεβάτι

–  Για δέστε, λέει το πουλί του άλλου τραγουδιού

Πώς χάσκουνε τα μάτια του

Πώς οι ζωντανοί φωτογραφίζονται με τους αποθαμένους.

Η μαγική σκάλα

Μια μαγική σκάλα με ορίζει

Τα σπίρτα ανάβουν μες στη σκόνη

Τα μάτια μου ανάβουν με τα σπίρτα.

Σβήνουν τα σπίρτα

Σβήνουν τα μάτια μου

Μένει η σκόνη.

Μια μαγική σκάλα με ορίζει

Πέρα από τις φωτογραφίες ανθίζει η ανεμώνη

Τίποτα δεν ανθίζει πέρα από την ανεμώνη

Μένει το τίποτα

Ξεράθηκε και πάλι η ανεμώνη

 

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

 

Εκδόσεις Νέας Πορείας, Θεσσαλονίκη 1982

Η αριθμητική της Περσεφόνης

Ποιήματα της Συλλογής

 Η αργία

       Σήμερα όλα είναι κλειστά.

      Των δένδρων τα κλαδιά

      θροίζουν σαν χέρια παιδικά

      που δεν εγνώρισαν τα δώρα.

      Σήμερα όλα είναι κλειστά.

      Πίσω από το όνειρο

      Ένα φαρμακείο

      μ’ άσπρα παράθυρα

      κόκκινες σκέψεις

      και σταυρωμένα ξύλα

      Σκύβει, θέλει να μου μιλήσει.

Η αριθμητική της Περσεφόνης

 Έλεγαν από καιρό πως ήξερε καλά

την αριθμητική της Περσεφόνης.

Όχι. Δεν μετρούσε

Τον κολυμβητή που πνίγηκε

Την εκδρομή που κάηκε.

Μετρούσε

Την εκλογή της θάλασσας

Τον θάνατο της εκλογής.

   Μετρούσε

Έγραφε

Δεν έγραφε

Έτρεφε

Ανέστρεφε

Μία πανσέληνο

Νεκρός.

Η παράσταση

Με τα νεκρά τα όνειρα

θα βγω να παίξω πάλι.

Κάτι θα βρω για να φορέσω

Ό,τι απόμεινε απ’ το φεγγάρι.

Με τις εικόνες μου

θα βγω να παίξω πάλι.

Κάτι θα βρω για να χορέψω.

  Ό, τι απόμεινε απ’ το σκοτάδι

Για το στολισμένο καράβι της Πρωτοχρονιάς

Γυρεύουμε ν’ αντέξουμε

Την παγωνιά στο θέατρο

Το θέατρο της παγωνιάς

Ίσως ο χρόνος μας να είναι πλαστός

Ίσως να είναι κλειστός ο κήπος

Όσοι μας βλέπουνε

γυρίζουν σπίτι τους

Το φόβο σβήνουνε

αργά προφέροντας

το όνομά τους.

–        Γιώργος

–        Μαρία

–        Ελευσίς

Κι όμως

Κι όμως

Κανείς

Κανείς δεν τους θυμάται

 

 

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

Εκδόσεις Νέας Πορείας, Θεσσαλονίκη 1982

Ο δίσκος με τα στίγματα

Ποιήματα της Συλλογής

Το δέσιμο:

(Χθες)

  Στη μεθόριο

  το φεγγάρι

  ήταν ένα άνθρωπος κλειστός

  και κάρφωνε μια μέλισσα.

(Σήμερα)

Στην προκυμαία

δεν θα καταλάβουν τίποτα.

Εκ νέου ένα φορτίο με σταφίδες θα αποπλεύσει.

(Κι όμως)

Κάτι παράξενο είχαν οι διαφημίσεις.

Πάλι ο δίσκος είτανε κενός

Πάλι γεμάτα στίγματα τα ψάρια

Στους μύλους τους φωσφορικούς

Αυτοί.

Αυτοί δεν έφεραν μηνύματα.

Της πόλης μας τα κτίσματα

έζωσαν με σύρματα λεπτά/ηλεκτρισμένα.

             ΜΟΝΟ

εξαίρεσαν

τους μύλους τους φωσφορικούς

που κάτωθέ τους διάβαινε

–εμέσσων νεαρός–

ο ποταμός Αχέρων.

Η είσπραξη του μύθου

Τα λόγια της Γοργόνας για τον βασιλιά

δεν είτανε σπασμένα φτερά

ή σκεύη πλαστικά που έλιωσαν από την κακή τη χρήση.

Είτανε νομίσματα που εισέπραττε

Δίνη του λόγου

Δίχως φως

η Ιοκάστη.

 

Η (παιδική) χαρά

Στην Παιδική Χαρά

παίζουν οι κούκλες των παιδιών

το ίδιο πάντοτε παιχνίδι

Κι ο ήλιος

– ο αιμάτινος μύλος –

λιώνει αμίλητος

τα μήλα του θανάτου.

Η κάθοδος

Όταν καμιά φορά τα μάτια του ανέβαιναν από τους γκρεμούς

αναστημένα

έβλεπες μέσα τους έβλεπες

Πρόβατα σφαγμένα

Παλιές ημερομηνίες

Κι έλεγες

Στο κρεοπωλείο του πόθου

Έλεγες

– Με λένε Τειρεσία

Σε λένε Πασιφάη

 

Σημειώσεις για την ακινησία των φιδιών

Την ώρα που σκοτείνιαζε

κατάλαβε πως πια δεν είχε χέρια.

Δύο μαχαίρια χάραζαν τα μήλα

Σα να μετέφραζαν Οιδίποδα

Σα να μετέφραζαν Οιδίποδα

για λίγο σκοτωμένο φως.

Η επέτειος

Βαδίζουμε ανάμεσα σε εκείνο το γνωστό κενό

και σε μικρούς σωρούς από σκουπίδια

Γι’ αυτό τα χέρια μας βυθίζουμε κρυφά στις τσέπες των ονείρων

Γι’ αυτό τα χείλη του ψαριού είναι κλειστά

Γι’ αυτό οι σκέψεις μας όλο και μας ρωτούν:

Πώς βαλσαμώνουνε τις πεταλούδες;

 

Εκδόσεις Νέας Πορείας, Θεσσαλονίκη 1982

Έσοπτρος

Ποιήματα της Συλλογής :

Η μη ύπαρξη του Μήτρου Λίτζα

– Θα  ήθελα να πήτε…

Κύριε, ποιος εμποδίζει τη στάχτη του πόθου μας να την προσφέρουμε,

σε χρυσοποίκιλτους κρατήρες, στο σκίτσο της πόλης· παραφράζοντας σε κάθε

κρατήρα τα τρομαγμένα ποιήματα του απειράριθμου ποιητή

Καθώς

       Η ομήγυρις των εκλεπτυσμένων χαρταετών

      υπέμενε ικανοποιητικά το σήμα κινδύνου

  ενός ανελκυστήρος

  Καθώς

            Η δόξα μιας εφήμερης περούκας

    Καθώς

            Οι υποσχέσεις των ποιητών.

      Ίσως έτσι

      εγώ και η ατμόσφαιρα

      προωθούμε το αδιέξοδο

  των απωλεσθέντων σχεδίων

μιας ελπίδας

          ως τα όρια μιας ομφαλικής ευγένειας.

  Κοίλη

Επάνω σε αυτήν την πέτρα με τα φίδια τοποθετείται ένα γράμμα.

Κάποτε – άγνωστον πώς – η πέτρα ρέει ύδωρ

Τα φίδια πνίγονται

 Το γράμμα παραμένει.

 

ΗΛΙΟΚΡΥΠΤΟΣ

Κληδών    

 

Τσέμπαλα κίβδηλα

Κι όμως δυο μάτια

ράβουνε πανιά μαύρα.

Η νυκτική ομπρέλα

Όταν αναπτύσσεται

Οι παραστάτες της χειρονομούν με τα σπαθιά

Δεν είναι ομπρέλα είναι ρύγχος

Όχι πετεινός αλλ’ αγγίστρι που βασανίζει

γονυπετώς.

Κόρδακας και Κόρακας.

Τερατεία

Ο αρουραίος που υποστέλλει τις λέξεις

και έπειτα παράφορα ρίχνει τις σκάλες

Ο αρουραίος που με τις δαγκάνες

κυκλώνει την πέτρα

είναι η Αγαύη που κυοφορεί.

 

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 Εκδόσεις Νέας Πορείας, Θεσσαλονίκη 1982

Μεταξύ της εκκάλυψης και της απώλειας του Φιλοσοφείν

Το κείμενο αυτό ούτε αποφαίνεται σχετικά με τις αιτίες απώλειας του φιλοσοφείν ούτε αποφαίνεται για τις συνθήκες που ευνοούν την εκκάλυψή του· το κείμενο αυτό δεν αποφαίνεται ως προς όλα τα προαναφερθέντα, καθώς δεν επιθυμεί να δογματίσει· και δεν επιθυμεί να δογματίσει, γιατί το διαπερνά η υποψία πως το δογματίζειν συσκοτίζει τον ορίζοντα του απορείν, άρα: και του φιλοσοφείν· για αυτό, λοιπόν, το παρόν κείμενο υποτυπώνει τον λόγο του υπό τη μορφή επτά αναστοχαστικών ερωτημάτων περί το φιλοσοφείν, δηλαδή επτά μετα-ερωτημάτων, τα οποία εστιάζονται στο μεταξύ της εκκάλυψης και της απώλειας του φιλοσοφείν· επομένως, η ανέλιξη του κειμένου αυτού συνιστά μία ατοπία, , μία ατοπία, όμως, αναμφίβολα δηλωτική —εκ του περιεχομένου της— τόσο εκείνης της αδιατάρακτης βούλησης η οποία προασπίζεται την εκκάλυψη του φιλοσοφείν όσο και εκείνου του έμμονου πάθους το οποίο αγωνίζεται για τη μη απώλεια αυτού τούτου, του φιλοσοφείν.
Τα επτά μετα-ερωτήματα του παρόντος κειμένου, αφορούν τις εξής θεματικές: το αν είναι αναγκαίο να αποτελεί αντικείμενο προβληματικής του φιλοσοφείν ο βιοπολιτικός του χώρος· το κατά πόσον το πρόταγμα του φιλοσοφείν θα πρέπει να είναι η προσαρμογή του στην κατεστημένη πραγματικότητα ή —αντίθετα— η υπέρβασή της· το αν θεμελιώδης προϋπόθεση της ύπαρξης του φιλοσοφείν είναι η φαντασιακή του αυτονόμηση από την κατεστημένη σκέψη· το αν το φιλοσοφείν θα πρέπει να είναι μοχλός ανατροπής ή εργαλείο επιδίωξης ωφελημάτων· το κατά πόσον η ηγεμονία της αναπαράστασης περιορίζει την ευρετική του φιλοσοφείν και η εγκατάλειψή της την διευρύνει· το κατά πόσον ο μη αδιάλειπτος αυτοέλεγχος και η μη περιοδική αυτοαναίρεση του φιλοσοφείν οδηγούν στον ολοκληρωτισμό.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

Εκδόσεις Παπαζήση, Νικηταρά 2 & Εμμ. Μπενάκη, 106 78 Αθήνα, τηλ. 2103811416